Hoşgeldiniz  

Şimdi yağmurda bile şehir kokoyursun, ey toprak

Yitik Derviş | 11 Haziran 2020 | Köşe Yazıları


Yitik Derviş
yitikdervis@gmail.com

Şimdi yağmurda bile şehir kokoyursun, ey toprak

Heyhat, yakın olanı mı seçtim ben,
uzak beklerken tereddütsüz.

Çocukluğum, çıraklığımdır şu alçak dünyada ve kalfalıkta aldım tadını, kazandığımı zannetmenin;
Etme gönül, anlarsın, bu ustalığın boşluğunu, çözüldüğünde kefenin bağları, dünyaya düğümlü.

Çakıl taşı doldurun çocukluğumun boşluğuna,
tamam eder belki eksik kalan umudumu, yahut sökün köşe taşlarını gençliğimin, çöksün ihtiyarlığımın üstüne, yeşertmesin apansız.

Nehirler akıyor içime an be an,
lakin,
Sönmüyor  hasreti muradımın,

Dünya kulluğuna atarken imzayı kabil, Habil ile girdiği ilk kıskançlık harbinin ardından,
açıverdi kapısını, dünyayla uzlaşan nedamet çığlıklarının.

Sahi, kadın mıdır kıskanç olan, yoksa dünya mı,
Gömer mi ki içine, köle etmeden her bir gafili.

Öz kardeşim atmasın, üstüme dert toprağını,
kapatmasın ruhumun penceresini, aydınlık kabrimde.

Güneş erirken üzerime üzerime,
tutmuyor şemsiyem, har tanelerini.
Oysa ben erken tanıştım onunla, ovanın çukurunda;
yakan, kavuran, boğan gündüzün, sefasını sürmek için.

Şimdi yağmurda bile şehir kokoyursun, ey toprak
Şu kahreden alevin, beton çarpıyor yüzüme.

Doyacak mı aç gözün, gömerken toy tenleri, çok katlı kabirlere.
Dinecek mi nefretin, beş vakit ayartmakla.

Bırak yakamı ey şehir, benden umut yok sana,
Onmaz nefsim var iken, senle vuslat ar bana.

Yitik Derviş – Haziran 2020

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
60 Kez Görüntülendi.
Yorumunuz
Konu hakkındaki görüşleriniz nelerdir?

Reklam

EN ÇOK OKUNAN HABERLER

DOLAR 7,2823
EURO 8,6224
BIST 1,1796
ALTIN 455,46
© 2018 - Tüm yayın hakları adanaliyik.net'e aittir. İzinsiz veya kaynak gösterilmeksizin kullanılamaz.
Reklamı Gizle
Reklamı Gizle