Günlük güneşti oysa bugün şehrim.Ani bir bulut kapladı etrafı ve gözlerini.Ve ağlamaya başladı, beni de ağlattı.Hayatın yolları gibi dönemeçli, dalgalı saçlar –hayata karşı direnen yalnız kalmış kadınlar- gözyaşlarıyla dümdüz oldular hayata boynunu bükmüş yüreklerin atışı misali.Yaşamaya arkasını dönenlerin ve yaşama bir el daha uzatıp merhaba diyenlerin tezadı sardı dört yanı.Bir rüya, bir dua yükseldi…”Yağdır Mevla’m bereketini…”
Hava gidererek karardı.Şimşekler, öfkeli bir babanın sesiydi korkutan ama yokluğu varlığından daha çok acı veren.Ve tenha sokaklar, caddeler garip kimselerin topraklarına olan hasretine şahitti bu gece.Yağmur altında yalnız kalmış, birisine ihtiyacı varmışçasına miyavlayan bir kediydi, yalnızlığım.Bir köşeye çekilmiş, sesi duyulmasa da bağıran.Ve gururu bir köşede bırakıp yalnız bırakmadım şehrimi, ben de ağladım…Sessiz çığlıklarım karıştı acı dolu gözyaşlarıma.Gözyaşlarım toprağa karışıp kaybetti beni, arayışa çıktı…Ta ki ben kendimi doymuş toprakta tekrar buluncaya kadar…